Taita Isaías Muñoz

ARCHETYPE: Hoeder van de Kichwa-erfenis. Vriend van de Stilte. Organisator in dienst van zijn volk. ROL: Medicijnman. Beschermer en muzikant van de heilige ceremonieruimte. PERSOONLIJKE REIS: Mijn naam is Taita Isaías Muñoz Macanilla, en ik ben een gerespecteerde traditionele genezer en spirituele oudere van het Kichwa-volk, geworteld in het Colombiaanse Amazonegebied. Ik ben geboren in 1960 in Cecilia Cocha, het grensgebied tussen Putumayo en Amazonas, en heb een heilige afstammingslijn van meestergenezers geërfd. Mijn vader, Taita (sjamaan) Isaías Muñoz Caimito, was een gerespecteerde curaca (hoofdman of gouverneur) onder de Uitoto Muruy van La Chorrera, Amazonas. Mijn moeder, Margarita Macanilla, komt uit de Kichwa-lijn van de Napo-rivierregio in Ecuador – voorouders die de brute rubberindustrie ontvluchtten om hun toevlucht te zoeken in het regenwoud. Ik ben erfgenaam van de afstamming van twee grote Amazone-culturen, de Murui en de Kichwa. In 1965, toen ik vijf jaar oud was, nam ik voor het eerst Yagé (Ayahuasca) met mijn vader. Sindsdien ben ik ondergedompeld in de voorouderlijke geneeskunde van mijn volk, de Kichwa. Zoals ik zeg: "Yagé is de 'bijbel' die je drinkt. Daarmee zie je wat verborgen is, hoor je wat in het hart van de grootvader bewaard wordt." Ik groeide op met het leren kennen van de geneeskrachtige planten van de jungle, de heilige ceremonies en de voorouderlijke liederen en ícaros die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Mijn opleiding in de geneeskunde begon bij mijn vader, mijn grootvader en mijn oom Antonio Muñoz – we namen allemaal Yagé. Ik nam het ook met Taita Rafael Sanjuán, Taita Héctor Coca, Taita Pachito, Taita Oscar Mojomboy en de zoon van Taita Paulino, met wie ik vaak dronk en die me enorm steunde. Zij waren allen mijn gidsen op het pad van Yagé. Ik heb het ook samen met vele andere ouderen bewandeld, waaronder Taita Querubín Queta Alvarado, Taita Diomedes Díaz en Taita Guillermo Lucitante. Met decennialange toewijding ben ik een hoeder van deze tradities geworden en een gids voor degenen die genezing en herverbinding met onze planten en spirituele geneesmiddelen zoeken. Naast mijn rol als curandero (genezer) heb ik ook verantwoordelijkheden als leider binnen onze gemeenschap op me genomen. Van mijn functie als gouverneur in mijn jeugd tot mijn rol als adviseur binnen inheemse raden zoals ACILAPP, OZIP en OPIAC, heb ik mijn inzet voor cultureel herstel en zelfbeschikking versterkt. Sinds 2014 heb ik via de APKAC (Association of Traditional Authorities of the Kichwa People of the Colombian Amazon) geholpen bij het verkrijgen van officiële erkenning voor 19 Kichwa-gemeenschappen, voorheen gegroepeerd als "Inga". Als lid van de APKAC Raad van Ouderen heb ik bijgedragen aan het Etnisch Beschermingsplan van het Kichwa-volk, hun Levensplan en hun Historisch Verhaal. Ik ben ook de oudere broer en mentor van Taita Marco Tulio Muñoz Macanilla, met wie ik niet alleen bloedbanden deel, maar ook een levenslange toewijding aan het behoud en de bloei van de voorouderlijke kennis van ons volk. Al meer dan tien jaar reis ik de wereld rond om de wijsheid van onze helende ceremonies te delen. Elke ceremonie is een gelegenheid om de eeuwenoude leringen van de Amazone te verbinden met de harten van moderne zoekers, en biedt een heilige uitnodiging om terug te keren naar onszelf. Mijn leven is een levende brug tussen werelden – tussen heilige tradities en het hedendaagse leven. Ik heb de afgelopen 40 jaar van mijn leven gewijd aan het helen en begeleiden van anderen, en deel mijn kennis en wijsheid genereus met iedereen die daar behoefte aan heeft. Vandaag geniet ik officiële erkenning van de Colombiaanse overheid, evenals van het Kichwa-volk en andere inheemse naties. Ik blijf standvastig in mijn missie: het behoud van de inheemse cultuur, het koesteren van onze heilige geneeskunde en het bevorderen van veerkracht in het licht van de wereldwijde behoefte aan genezing, eenheid en spirituele afstemming. Ik zet mijn studie van de natuur, het gebruik van planten en traditionele geneeswijzen voort. Hoe meer men leert over Yagé zelf, hoe groter de nederigheid en hoe dieper de stilte; daarom spreken de wijzen niet. Moge onze voorouderlijke wijsheid het pad blijven verlichten voor toekomstige generaties.