Dorna Djenab

Ik heb veel verhalen binnen "mijn verhaal". Hier zijn er een paar: West ontmoet Oost. Mijn ouders werden naar Frankrijk gestuurd om te studeren. Ik ben daar geboren en opgegroeid tot hun studie was afgerond, waarna we naar Perzië/Iran verhuisden toen ik 9 was. Ik moest de gesproken en geschreven taal van mijn nieuwe thuisland leren en paste me vrij snel aan. Op mijn tiende had ik een nieuwe identiteit aangenomen. Ik beschouwde mezelf niet langer als een Franse katholiek, maar als een 'Iraanse moslim'. Religie en politiek. Kort na onze verhuizing maakte Iran een revolutie door die resulteerde in de abdicatie van de koning en de machtsovername door de islamitische regering. Tijdens de revolutie heerste er een opwindende chaos. Alles hing in de lucht, wat betekende dat alles mogelijk was. Iran stond open voor alle mogelijkheden. De islamitische regering introduceerde echter nieuwe en radicale wetten. Deze hielden onder andere in dat ik een hoofddoek moest dragen naar school. Het was even wennen. Een paar jaar later brak de oorlog tussen Iran en Irak uit, die acht jaar duurde. Er hing een zware wolk in de lucht, en hoewel het leven ogenschijnlijk gewoon doorging, was er een onderliggende stroom van verandering. Iedereen keek bezorgd. Voedsel werd gerantsoeneerd, en ik bracht mijn vrije tijd na school door met mijn vrienden in de rij te staan ​​voor eieren, suiker, boter, bakolie en al dat soort dingen. Ik had een fantastische tienertijd, en niets kon me ervan weerhouden om te hebben of te doen wat elk dertienjarig meisje, waar ook ter wereld, zou willen hebben of doen. Het leven binnen en buiten was heel verschillend. Buiten mochten jongens en meisjes niet met elkaar praten, terwijl we binnen genoten van onze eigen clubs! De risico's die we namen waren niet altijd zonder gevolgen. De "Islamitische Politie" kwam een ​​keer bij een van onze feestjes binnenstormen, sloeg, stompte en schopte alle jongens en dreigde ons met zweepslagen. We hadden het geluk dat we niet naar het bureau werden gebracht. Dat was een moeilijke tijd. 's Avonds, en ondanks al het plezier van de feestjes, legde ik me neer bij het feit dat sommige risico's beter niet genomen kunnen worden. Ik, mezelf en yoga. Ik was een heel hyperactief kind. Ik had enorm veel energie en mijn kleine lijfje had vaak ongelukjes, waarbij ik mezelf flink bezeerde. Mijn vader, die karate en yoga had gestudeerd, besloot zijn vaardigheden te gebruiken om me te helpen kalmeren en mezelf te aarden. Telkens als hij zag dat ik een adrenalinekick kreeg, ontspande hij me met yoga nidra-technieken. Het duurde even voordat ik begreep wat hij bedoelde met "ontspannen", maar geleidelijk aan kreeg ik het onder de knie en begon ik er enorm van te genieten. Yoga kwam hem opnieuw te hulp, dit keer bij het opvoeden van een ongehoorzame tiener. Na een van mijn rebelse buien gaf mijn vader me een boek: Yoga in 28 dagen van Richard Hittleman. Hij zei: "Je zult dat drie maanden lang bestuderen en oefenen." Ik werd er 'van top tot teen' verliefd op! Ik wijdde de volgende vijf jaar elke dag een uur aan yoga. Toen hij zag hoe toegewijd ik was aan mijn beoefening, introduceerde hij me op mijn negentiende in 'Yoga van de geest' – Transcendente Meditatie zoals onderwezen door Maharishi Mahesh Yogi. Ik beoefende dit drie jaar lang regelmatig. Yoga en TM trokken me aan, niet alleen vanwege hun ontspannende werking op mijn zenuwstelsel, maar ook vanwege hun onderliggende principes. Deze principes sloten aan bij de inzichten die ik had opgedaan na een ervaring van een jaar toen ik zestien was. Op mijn zestiende raakte ik geobsedeerd door het kennen van God. De onrust van het tienerleven, de zoektocht naar mijn identiteit, en alle gesprekken over religie en God in die periode hadden een diepgaande invloed op me. Op een lentemiddag, terwijl ik op het balkon stond, deelde ik dit diepe verlangen met mijn beste vriendin Monireh. Ik keek uit het raam en plotseling was alles helder. Ik zag een kat lopen. Het was alsof ik voor het eerst zag. In de kat zag ik beweging! Er was LEVEN, een kracht die alles in beweging zette! Ik wist dat ik God zag! Ik draaide me om en keek naar Monireh en zei: "Hier is HET, kijk!" Haar ogen fonkelden plotseling van pure vreugde. Ik wist dat we allebei dezelfde stroom van helderheid ervoeren. Het was pure energie! We keken om ons heen en alles leefde, alles was doordrenkt van die energie, die innerlijke beweging – de lucht, de wolken, de bomen en zelfs de stenen leefden, ademden zoals wij ademden, observeerden zoals wij keken! Zelfs de tafel en de stoel in de woonkamer trilden van die energie. We bevonden ons midden in de liefde! We dansten rond van vreugde over wat we zagen. Hoe hadden we DIT kunnen missen?! We zagen alles voor het eerst. De vreugde, de extase en de gelukzaligheid waren onvergelijkbaar met alles wat we ooit eerder hadden meegemaakt. Het duurde maanden. Monireh en ik praatten de hele tijd over deze ervaring... Het was zo moeilijk om deze vreugde te bedwingen dat we ons op school nauwelijks konden concentreren! Monireh, die van jongs af aan een natuurlijke aantrekkingskracht voelde tot de Perzische literatuur, reciteerde gedichten van Rumi, Hafiz en Attar om onze gemoedstoestand te beschrijven. Maandenlang waren we dronken van het leven en niets – absoluut niets – was belangrijker dan het wonder dat zich voor onze ogen afspeelde. Elke dag was er een nieuw inzicht, een nieuwe opwinding. We waren tot het besef gekomen dat alles ÉÉN was – deze ene Intelligentie, Nooit Stervend, Nooit Geboren; een Scheppende, Vernietigende Kracht. Alles werd geboren, gemanifesteerd uit deze ÉÉN en stierf in deze ÉÉN. Deze hele manifestatie was pure Liefde. De dood had geen betekenis. Er was geen dood. De dood was slechts een deel van de 'eeuwige één' die 'alles' omvatte. Het dak was mijn gebedsplaats, waar ik me overgaf aan de schoonheid van de goddelijke schilderijen. Ik danste er rond of zat er urenlang vol ontzag, ondergedompeld in gevoelens van dankbaarheid en nederigheid. Ik wilde dat iedereen deze vreugde zou ervaren. Ik wist dat ze het konden, omdat ik zelf niets specifieks had gedaan om dit te bereiken of te verdienen. Ik probeerde mijn ervaring met mijn klasgenoten te delen. Ik dacht dat ze het wel zouden begrijpen als ik gewoon "KIJK" zei! KIJK naar de lucht, KIJK om je heen! Maar het leek niet te werken. Soms werkte het zelfs voor mij niet. En dan verloor ik mijn zicht, soms dagenlang. Ik keek naar de lucht en zag niets, net als mijn klasgenoten. Ik keek gewoon naar de lucht, maar het betekende niets, en er was geen trance-achtige vreugde. Monireh vertelde me dat dit de SCHEIDING was waar Rumi in veel gedichten over schrijft. Ze zei dat de geliefde (God) zich voor onze ogen verbergt, waardoor we dit gevoel van verlangen en diep verdriet ervaren. Ik leek geen macht te hebben om deze SCHEIDING aan of uit te zetten. Niet voor bangeriken. We deelden onze ervaring met onze godsdienstlerares – een zeer religieuze vrouw die haar man in de oorlog had verloren. Ze waarschuwde ons: "De weg die jullie zijn ingeslagen is een zeer gevaarlijke. Zonder leraar en begeleiding kunnen jullie verdwalen." Hoe kon dat nou? Ik begreep haar punt niet. We verkeerden immers in pure gelukzaligheid. Hoe kon gevaar hierin een rol spelen? In de maanden die volgden, ontmoette ik andere mensen die soortgelijke ervaringen hadden gehad als ik. Ook zij waren liefhebbers van God, maar hadden hun grip op de aarde verloren. Ze waren verliefd, maar leden ook onder immense pijn. Voor hen was het leven een wonder, maar hun 'eigen' ervaring ervan hier op aarde leek gedoemd. Ze konden niet omgaan met oorlogen, oneerlijkheid, misdaden en dergelijke, en deze ondraaglijke pijn leek hen van binnenuit te verteren, zonder genade. Sommigen belandden in een psychiatrische inrichting en kregen Prozac toegediend om ermee om te gaan. Ik begon mijn naïviteit in te zien. Ik kon pijn niet accepteren in de "Eeuwige die ALLES omvatte". Ik begreep niet hoe God zo meedogenloos kon zijn en zijn geliefden zo kon laten lijden. God, hebt u hen verlaten? Zonder me bewust te zijn van vele anderen, dacht ik dat dit wel het GEVAAR moest zijn waarvoor ik ooit gewaarschuwd was! Ik schrok! Dit werd een barrière tussen mij en de geliefde, en het gevoel van extatische vreugde maakte geleidelijk plaats voor diep verdriet en de angst om het contact met het leven te verliezen. Ik wilde met mijn voeten op de grond staan. Ik wilde een normaal leven op aarde kunnen leiden, net als iedereen. Geleidelijk, zonder er bewust over na te denken, stopte ik rond mijn 21e met al mijn spirituele oefeningen – inclusief yoga, TM en alle vormen van gebed – en stortte ik me de volgende 15 jaar op een "normaal leven". Wat er ook gebeurde... Toen ik 21 was, kwam ik naar het Verenigd Koninkrijk. Ik trouwde en kreeg een prachtige dochter. Ik studeerde af aan de universiteit en vond de baan van mijn dromen. Tot ik op een dag besefte dat, hoe druk ik het ook had, hoeveel ik ook bereikte, er altijd een verlangen in me bleef. Er ontbrak altijd iets! Ik leek nooit meer die echte voldoening te krijgen die ik ooit had ervaren door simpelweg naar een kat te kijken die liep! Ik zwoer dat ik zou terugvinden wat ik jaren geleden door angst was kwijtgeraakt. Ik verlangde naar niets liever dan gelukzaligheid door een diepe verbinding met het goddelijke