Diego

Half Colombiaans, half Belgisch, groeide ik op in de rustige velden van België, waar wind, hout en water mijn eerste leermeesters waren. Op mijn tiende verhuisde mijn familie naar Spanje en opende mijn wereld zich voor andere manieren van leven. Jaren later, tijdens een backpackreis door Australië, ontmoette ik een spirituele gids die me introduceerde in meditatie en voorouderlijke geneeskunde. Die ontmoeting veranderde mijn kompas. Het wees me de weg naar een leven geworteld in de natuur, eenvoud en spiritualiteit – en uiteindelijk naar Colombia. In Colombia leerde ik het land kennen en leerde ik van ouderen die levende tradities in stand houden. Hun lessen waren geen concepten, maar praktijken – hoe te luisteren, hoe bij het vuur te zitten, hoe met respect de rivier in te gaan. Ongeveer tien jaar geleden, toen ik me het meest losgekoppeld voelde van mezelf en de snelheid van de maatschappij, brachten deze praktijken – samen met gezond eten, stilte en gebed – me terug. Het vaderschap verdiepte die les: innerlijk standvastig zijn, zodat de mensen van wie je houdt op je kunnen steunen. Van beroep ben ik houtbewerker. Met mijn handen vorm ik ruimtes die bedoeld zijn voor traagheid en waarheid. Samen met Lara heb ik ons ​​retraitecentrum gebouwd met bamboe, aarde en intentie. Het is een plek waar je je eigen leven weer kunt horen. Wat ik aanbied tijdens een retraite is eenvoudig en elementair: de natuur als medicijn. Rivierbaden, koudwateroefeningen en tijd doorbrengen in het bos om je zenuwstelsel tot rust te brengen en de ruis te verdrijven. Rituelen met respect. Lessen die ik heb ontvangen van Colombiaanse ouderen, gedeeld met nederigheid – nooit als spektakel, altijd als brug. Aanwezigheid. Een kalme, geaarde omgeving waar je kunt ontspannen, voelen en kiezen wat echt voor jou is. Een zorgvuldig gecreëerde ruimte. Omgevingen die met de hand zijn gebouwd om je te omarmen – in de open lucht, bij het vuur en puur. Als je je overbelast, onzeker of ver van jezelf voelt, zal ik je niet vragen om te presteren of een doorbraak te forceren. We gaan naar de elementen. We ademen. We laten de rivier doen wat rivieren doen – wegnemen wat je niet nodig hebt en je terugbrengen naar wat je wel nodig hebt. Als je er klaar voor bent, ontmoet ik je bij het water.