Aine Kimsey

Hallo vriend(in). Ik ben Aine (spreek uit als "On-yah"). Mijn reis in de geneeskunst begon in 2005 na een levensveranderend auto-ongeluk. Ik was toen 18 en voelde me enorm beschaamd en onwaardig omdat ik achter het stuur zat toen mijn beste vriendin overleed. Aan de buitenkant droeg ik de houding van "Ik ben geweldig!" Ik droeg een masker, maar vanbinnen was de pijn te groot om onder ogen te zien, dus: Ik verdoofde mezelf door me elk weekend ladderzat te drinken en wiet te roken alsof het mijn fulltime baan was. Ik ontkende dat ik überhaupt problemen had (ik was altijd "prima"). Ik haatte mezelf stiekem en bekritiseerde elk aspect van mezelf. Ik werd een bodemloze put van behoefte aan externe bevestiging om te bewijzen dat ik "goed genoeg" was, maar vanbinnen voelde ik een knagend gevoel van onwaardigheid. Ik schommelde tussen een dringende "behoefte" om mezelf te verdoven en koste wat kost te feesten, OF extreme lethargie, waarbij ik 's nachts vaak herhalingen van "Sex and the City" in bed keek terwijl ik tamales met kaas en bonen at. Ik probeerde gesprekstherapie, mindset-oefeningen, dagelijkse affirmaties en positief denken, maar verviel al snel weer in mijn oude gewoonten. Ik wist dat ik het in de cellen van mijn lichaam moest VOELEN (niet alleen in mijn hoofd). Ademhalingsoefeningen en lichaamsgerichte therapie hebben mijn leven gered. Voor het eerst in decennia voelde ik me weer mezelf.